Yazı söz dinlemiyor...

Yazmak böyle bir şey. Yazı, acayip bir şey. Kimi zaman söz dinliyor kimi zaman kendi başına buyruk kesiliyor; söz dinlemiyor, karşı çıkıyor, dilediği yana gidiyor, hatta isyan ediyor. Son günlerde bana yine böyle olmaya başladı: Yazıya söz geçiremiyorum. Yani kendi yazmakta olduğum yazıya söz geçiremiyorum. Beni dinlemiyor.

Genco’ya tiyatro yapalım!

31 Temmuz 2024. Tiyatromuzun o eşsiz insanı Genco Erkal’ın sonsuzluğa yürüdüğü gün. Onun hayatı tiyatroydu. Ancak hayatı boyunca çok çabalamasına karşın kendine ya da Dostlar Tiyatrosu’na ait, sabit, yerleşik bir tiyatro mekânı, bir tiyatro salonu hiç ama hiç olmadı.

Umudu canlı tutabilmek

Sadece sanat değil... Sanat ve toplumsal umut yan yana gelip kucaklaştı mı aynı anda insanı müthiş besliyor. Nasıl mı? Anlatayım.

Bunlar normal mi? (2)

Birkaç gün önce çevremde herkes birbirine soruyordu: CHP üyeliğimi nasıl sonlandırabilirim? Anında yanıtlar yağdı: E-Devlet’e gir. “Siyasi parti üyeliği iptal” bölümünü seç. Tıkla. Ne de olsa benim yaştakiler zorlanıyor böyle işlerde.

Homeros’un aynasından

Yazının başlığı “Bugüne, Homeros’un aynasından bakmak...” olmalıydı, kısalttım.

Christopher Nolan’ın “Odysseus” filmini izledim ve çarpıldım. Olağanüstü. Çarpıcı. Kimi zaman şiddet karşısında gözlerimi kapamaya çalıştım ama yine de her an büyülendim, sarsıldım. Üç saat nasıl geçti anlamadım. Yorum, seçimler, yönetim, anlatım dili, oyunculuk, müzik, kamera ustalıklarını sinema eleştirmenleri bol bol yazıyor zaten.

Bunlar normal mi?

Araya başka konular girdi. Geriye dönüşlerle işte içimde kalanlar:

Ülkenin başkentinde, ortada henüz hiçbir eylem yokken, “eylem yapabilecekleri” gerekçesiyle 225 kişi bir sabah gözaltına alındı. Savcılık verilerine göre 178’i tutuklandı. Aralarında gazeteciler, akademisyenler, avukatlar, sendikacılar, dernek üyeleri var. Doç. Dr. Emel Memiş, gazeteci Yıldız Tar vardı. Yaşları 60 ile 79 arasında değişen TEMA gönüllüleri terör soruşturması kapsamında tutuklandı.

Dünyayı ‘aşk’laştırmak!

Kimi insanlar aramızdan ayrıldığında yalnızca bir insanı yitirmezsiniz. Bir sesi, bir vicdanı, bir sığınağı, bir dönemin hafızasını da yitirirsiniz. Ahmet Telli öyle bir insandı.

Deniz’in mektubu

Deniz Göktaş yıllardır sahnelerden sanatını icra ederken kitlelere söyledikleri nedeniyle hapse atılmadı.

‘Bize sorulmadı’

Şu günlerde mezuniyet törenlerinden yükselen sesleri dinliyorum. Gençlerin gözlerindeki ışığı, öfkelerindeki asaleti, itirazlarındaki bilinci görüyorum. Diplomalarını alırken yalnızca kendi geleceklerini değil, üniversitenin anlamını, akademinin onurunu, özgür düşünceyi savunuyorlar.

Ben unutmadım. Ya siz?

Bugün 2 Temmuz. Aklımdaki soru şu: “Madımak gerçekten 2 Temmuz 1993’te mi kaldı?”

Bence hayır. Madımak, yalnızca bir otelin, içindekilerle birlikte yakılması değildi. Bir düşüncenin yakılmak istenmesiydi. Laikliğin, sanatın, bilimin, mizahın, sazın, şiirin, tiyatronun, kitabın, yaratıcılığın ateşe verilmesiydi.