Sevgili Osman, Çiğdem, Can, Mine ve Tayfun

Bu mektubu size Gezi’nin yıldönümünde yazıyorum. Aslında yalnız size değil, bu ülkenin, bu devletin, bu milletin vicdanına yazıyorum.

Baldwin hâlâ yaşıyor

James Baldwin’in “Kimseler Bilmez Adımı” kitabı, uzun yıllar sonra Bülent O. Doğan’ın çevirisiyle ilk kez Türkçe yayımlandı. (Yapı Kredi Yayınları) Usta yazarın farklı coğrafyalardan (ABD ve Paris’ten) gözlemlerini, izlenimlerini, deneyimlerini, kimlik sorgulamalarını içeren kitapta, İstanbul’dan herhangi bir izdüşümü yok.

Bayram gibi bayramları özlerken

Tam bayram öncesiydi. Şikago’da Northwestern Üniversitesi’nde Keyman Modern Türkiye Araştırmaları bölümünde düzenlenen “James Baldwin’in İstanbul’unda” konferansında dünyanın her yerinden gelmiş akademisyenlerle, dolu dolu birkaç gün yaşamanın keyfini sürerken ülkemden gelen haberlerle kafamıza balyozlar inmeye devam etti. (Bakınız: üç gün önceki “Nefes Alamıyoruz” başlıklı yazım.) Hâlâ kendime gelemiyorum.

Nefes alamıyoruz

Sevgili okurlar,

Chicago’dayım. Northwestern Üniversitesi’nde Keyman Modern Türkiye Araştırmaları bölümünde düzenlenen “James Baldwin’in İstanbul’unda Özgür Olmak ya da Olmamak” başlıklı konferansında ana konuşmacıyım.

Diktatörlerin ortak dili: Maval

“Bana maval okuma” deriz karşımızdaki aklımızla alay ettikçe, yalan söyledikçe, iftira attıkça, yalanlarla iftiralarla bizi oyalamaya kalktıkça, karşımıza geçip bize “masal” okudukça...

Müzik ve Vicdan

Kimi akşamlar vardır; yalnızca bir konser dinlemezsiniz. İnsanlığın neyi kaybettiğini ve neyi hâlâ kurtarabileceğini hatırlarsınız. Önceki akşam öyleydi.

Karadeniz’den

Sevgili Merdan Yanardağ, Ekrem İmamoğlu, Necati Özkan: Esir alınmış ama teslim olmayan sizler, dünyanın en hukuk dışı “casusluk davası”yla uğraşırken inanın başka herhangi bir konuda yazı yazmak, bana zulüm gibi geliyor. Özgürlüğümden utanıyorum.

Seyahat sanatı

İnsan neden yola çıkar? Meraktan mı? İnançtan mı? Savaştan kaçmak için mi? Yeni dünyalar keşfetmek için mi? Yoksa kendinden uzaklaşmak, kendine başka bir yerden bakabilmek için mi? Yoksa insan, aslında hep kendini aradığı için mi düşer yollara?...

Yumruklar havada yürüdük tek polis görmedik!

Yedi gün önceydi.

1 Mayıs’tı. Çevrem rengârenk afişler, çiçekler, bayraklarla doluydu. En çok kızıl bayraklar. Kiminde orak çekiç, kiminde “Kahrolsun emperyalizm”. Yumruklar havada yürüyorduk. İnanması zor: Çevrede barikat, toma, polis, asker, jandarma yok!

Emek ve söz: Aynı kavga

İki gün arayla iki tarih: 1 Mayıs ve 3 Mayıs. Biri emeğin, diğeri sözün bayramı. Biri alın terinin, diğeri hakikatin günü. İlki Emek ve Dayanışma Bayramı. İkincisi Dünya Basın Özgürlüğü Günü. Ama gelin görün ki bu ülkede ne emek bayram ne de söz özgür.