Eyvah! Yoksa ben de cemaat mıyım ?

            S.O.S. İmdat İmdat! S.O.S. Eyvah eyvah! Yetişin dostlar tehlike büyük! S.O.S. S.O.S.  Ben şimdi ne yapsam, ne etsem!  Beddua etmesini bilmem, ruh çağırmaya aklım ermez,  hacıdan hocadan medet ummam, ben şimdi içimdeki şu şeytandan nasıl kurtulsam!

          
   İki gün önceydi. Bir gazetenin sürmanşetinde  kocaman puntolarla yazıyordu:  "Cemaat Sızdı" diyordu... Alt satırda daha da kocaman kırmızı puntolarla  "Cumhuriyet'te"  diyordu... Ve kapkara puntolarla darbeyi indiriyordu:  "Atatürkçüler Tasfiye Ediliyor".       
  
            İlk anda Türkiye Cumhuriyeti'nden  Atatürkçüler tasfiye ediliyor sandım... Malumun tekrarı... Bunu bilmeyen mi var, bunlar yeni mi uyandı diye düşünürken  anladım ki bizim gazeteden söz ediyorlar! İmzasız yazıyı okur okumaz derhal gazeteye koştum.  Elimde büyüteç sızıntıyı aramaya başladım.

            Ortaçağda cadı avı vardı;  şimdi  vampir avcıları (sinemada)  çok moda... Gel gör ki, cemaat sızıntısı öyle kolay kolay bulunmuyor. Eyvah ya benim içime de sızmışsa diye,  aldı mı beni bir endişe!  Ne de olsa ben burada "yeni" sayılırım. Topu topuna 12 yıl olmuş Cumhuriyet'e geçeli!

                                                            XXX
            Baktım sızıntıyı bulamıyorum,  sürmanşetin ikinci  bölümüne odaklandım:  Binanın orta yerinde avaz avaza haykırmaya başladım:  "Ben de Atatürkçüyüm! Beni de tasfiye edin!"  Bana bakın, bu sefer, veda partisi vermeden kimse beni kovamaz diye ekleyecektim ama fırsat bulamadım. Millet çevreme toplandı.  Hasta mısın diyenlere , "evet cerahat sızıntısı..." demeye;   yatıştırıcı ya da çay, kahve önerenlere  neden Atatürkçü olduğumu anlatmaya başladım.

            Biraz sakinleştiğimde  telefonun öteki ucunda Bekir Coşkun vardı: "Abi, Atatürkçüsün diye mi seni tasfiye ettiler?" diye sordum.  Karşılıklı çok güldük! Aslında ikimiz de çok üzgündük.  Adam neden ayrıldığını "facebook"da açıklamış, ayrılırken Cumhuriyet'e teşekkür de etmişti ama kışkırtmacılara yetmemişti! 

            Sürmanşeti tekrar okudum... Bu kez daha sakin... Sonra tek tek  "Cumhuriyet"  gazetesinde  yazı yazan, haber peşinde koşan, emeğini , alın terini,  birikimini,   düşlerini,  düşüncelerini her gün şu  elinizde tuttuğunuz sayfalara döken   Cumhuriyet çalışanlarını düşündüm... Ünlü ünsüz, genç yaşlı her birinin  heyecan, umut  ve daha güzel günlere inanç  dolu yüzleri geçti gözümün önünden...  Hepimize yapılmış bu ağır hakaret karşısında, bir de baktım  Bertolt Brecht'in "3 Kuruşluk Operası"nın  final şarkısını  mırıldanıyorum:  

            "İtişirler, didişirler
             sürdürürler kavgayı.
             En sonunda birleşirler
            Yerler yoksul hakkını."

            O sürmanşeti atan gazetede çalışan arkadaşlara  Brecht'i anımsattıktan sonra söyleyeceğim tek şey şu:  Bırakın cemaat ve iktidar güçleri  yesin birbirlerini. Nasılsa dün olduğu gibi yarın da birleşip  yola devam ederler... Ama bari siz meslektaşlarınızı yemeyin!   

                                                            XXX
            Sevgili Okurlar,   söz vermiştim size, bugün  Brezilya izlenimlerimin son ve üçüncü yazısını yazacaktım...  Başlık bile hazırdı: "Savaşan Sambaya" olacaktı...  Ama işte memleket ve medya halleri izin vermedi!  Mustafa Kemal Atatürkçü olmak dışında , bugüne dek hiç bir şeyci olmamaya azmetmiş ben, bu konuda susamazdım!

            Bakan çocuklarının serbest bırakılması üzerine çok şey yazıldı yazılacak da. Yıllardır  anlatmaya çalıştığım bir şeyi Ahmet Hakan  harika özetlemişti: "Muhafazakar ahlak, sadece uçkura odaklı" diyerek...

Cumhuriyet-2 Mart 2014