Aziz Nesin'e

Sevgili Aziz Bey,
Kimi zaman bin yıl oldu siz gideli, duygusuna kapılıyorum.Özellikle içimi ve çevremi karamsarlık, umutsuzluk kapladı mı… Kimi zaman da hiçbir yere gitmişliğiniz yok, işte burada yanıbaşımdasınız. Sizinle konuşuyorum, tartışıyorum, size danışıyorum, birlikte gülüyoruz , birlikte kahroluyoruz… Kısacası, 6 Temmuz 1995'ten bu yana geçen zamanı belirleyen, yaşadıklarımız ve duygularım , yoksa takvimin yaprakları değil…

Öyle ya da böyle, dünyamız ve ülkemiz tam da sizlik, yani "Aziz Nesin"lik olayları yaşamayı sürdürüyor. Siz olsanız ne tepkiler, ne acı mizah öyküleri üretirdiniz bunlardan. Yaşadıklarımıza yönelik uyarılarınız, eleştirileriniz, tepkilerinizle bize, bizi gösterirdiniz.

Örneğin, Dışişleri Bakanı , NATO karşıtı gösteriler düzenleyen sivil toplum kuruluşlarına teşekkürlerini sunarken , Türk polisi birikmiş tüm hıncını, kinini, öfkesini, hayattaki tüm yokluklarını, yoksulluğunu ve hastalıklarının acısını , elindeki copla ya da biber gazıyla oradaki gençlerden çıkarıyordu… Ertesi gün yetkililerin bunca şiddeti polisin "eğitimsizliğine" bağlaması ise çok gülünçtü. Bir hafta boyunca sergilenen Bush yalakalığı kadar gülünçtü…

Sevgili Aziz Bey, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin, türbanın dinsel simge ve baskı aracı olarak değerlendirildiği ve kamusal alanda yasaklandığı son kararından sonra , bizdeki kimi bakanların ve yazarların tepkileri karşısında sizin "Zamazingo" adlı öykünüzü düşünmeden edemiyorum. Hani herkesin istediği yana çektiği, ne diyeceğini bilemediğinde sarıldığı zamazingo… Bunlar da AİHM'ne zamazingo muamelesi yapıyorlar. İşlerine geldi mi kararlara dört elle sarılıyorlar, gelmedi mi, bizi bağlamaz diyorlar…

Son zamanların en ironik durumu, yine Bağdat'ta yaşandı. Söylenebilecek en doğru söz, dünyanın nefret ettiği, en acımasız diktatörün ağzından çıktı:

Yargılandığı mahkemeyi Saddam, "Bush'un seçim kampanyasının yapıldığı tiyatro" diye niteledi ve Irak'ın bugünkü durumu için "Asıl suçlu Bush" dedi.
Sevgili Aziz Bey, bizim buralarda en güzel haber, Nesin Vakfı'nın gelişerek yaşaması. Oğlunuz Ali Nesin size hayattayken verdiği sözü tuttu. Sonsuz güçlüklerle, engellemelerle mücadele ederek, olanaksızlıkları zorlayarak, olağanüstü çabayla NBesin Vakfı'nı sürdürüyor , sizin düşlediğiniz gibi gewnçler yetiştiriyor.
Bana gelince… Sizi çok özledim…

Hey İzmirliler!

İzmirli dostlardan oldum olası hep aynı sözleri duyarım: "Siz ne şanslısınız, İstanbul'da her şey var. Sanatsal kültürel etkinlik İzmir'de hiç yok" diye yakınıp dururlar!
Bir kere doğru değil bu varsayım. Kolaycılığı değil, birikimleri değerlendirmeyi seçenler, görmeyi bilen gözler, duymayı bilen kulaklar için sonsuz kültürel ve sanatsal olanakları var İzmir'in.

Örneğin İzmir Kültür Sanat ve Eğitim Vakfı'nın (İKSEV'in) düzenlediği , tüm güçlüklere, ekonomik sıkıntılara, olanaksızlıklara karşın düzenlediği, 18. kez düzenlediği İzmir Müzik Festivali , geçen hafta başladı, dolu dizgin devam ediyor. Antik Efes Tiyatrosu'ndan Çeşme Kalesi'ne, Efes Celsus Kitaplığı'ndan Kültürpark Açık Hava Tiyatrosu'na farklı mekanlarda birbirinden ilginç programlar…

Peki İzmirliler ne kadar sahip çıkıyor, festivallerine? Nasıl katkıda bulunup, destek veriyorlar? Sürdürülmesi için , gelişerek, yoğunlaşarak, zenginleşerek devam edebilmesi için ne yapıyorlar ?

Doğrusu yukarıdaki gibi yakınmaları sürdürenlerin , bu soruların yanıtlarını vermek isteyeceklerinden kuşkuluyum…

Kısa bir süre önce yitirdiğimiz, tüm ülkenin arkasından ağladığı ama en çok İzmirlilerin ağladığı Ahmet Priştina İKSEV'in ve İzmir Festivalinin en büyük destekçilerindendi.

Onun ölümüyle bu kurum, bu festival biraz daha öksüz kaldı gibime geldi de ondan yazdım bu satırları…
Haydi İzmirliler, sevgili Ahmet Priştina'ya ihanet etmeyin, onu düş kırıklığına uğratmayın. Festivalinize sahip çıkın!

4 Temmuz 2004