Katmandu'dan Meksika'ya

Bir tren sesi, vapur sesi, uçak sesi, kısacası, bir yol sesi duymayagöreyim, yüreğim, pır pır... O yol sesi ister çoook uzaktan, dünyanın öbür ucundan gelsin, ister çok yakından, yaşadığım İstanbul'un hemen yanı başından. Yeter ki gelsin... O ses geldi mi, yolculuk başlamıştır bile; yüreğimde, kafamda, düşlerimde, içimde. Artık kollarımı kocaman açıp, bilinmeyeni kucaklamaya hazırımdır.

Mesleğim gereği bu yol sesini sık sık duydum. Gidilecek yer değildi önemli olan. Önemli olan gitmekti. Çünkü gitmek, yaşamı yoğunlaştırmaktı. Gitmek, zamanı, alanı, yaşamı yeniden yoğurmak, yeniden biçimlendirmekti... Her gidiş, tarih içinde, coğrafya içinde bir yolculuktu; başka toplumlara, başka insanlara...

Nereye ve hangi koşullarda olursa olsun, hiçbir gidişe hayır demedim. Nereye ve hangi koşullarda olursa olsun, hep daha öteye gitmeye çırpındım. "Daha öte"yi belirleyen kilometreler değil, yüreğimin atışlarıydı. Oralarda geçirdiğim süreyi belirleyen ise günler, haftalar değil, içimdeki coşkuydu.

Ülkeden ülkeye sınırlar aştım, insandan insana köprüler kurdum. Sınırlarla köprüler arasında, kendimi bulmaya çalıştım. Yanımda hiçbir zaman pusula ya da harita taşımadığımdan, yolumu hep sordum. Kaybolmaktan korkmadım.

Yeryüzünün yedi değil, yetmişyedi harikasını gördüm. Yer yüzünde olmaması gereken acıları felaketleri de... Harikalarla felaketler arasında parçalanmamak için, cankurtaran simidi yerine insanlara sarıldım. Boğulmama hiç izin vermediler. Onlara teşekkürüm sonsuz.

Bu kitaba, belli bir amaçla (kongre, festival, seminer vb.) gittiğim ve kaçınılmaz olarak yalnız ve yalnız o amaç çerçevesinde gelişen yolculukları anlamadım. Seçimimi, toplumları tanımama olanak veren yolculuklardan yana yaptım. Çünkü her gidişte (ve her dönüşte) ne gördümse, ne öğrendimse, ne yaşadımsa, anladım ki yeryüzünün en müthiş, en korkunç, en harika ve en şaşılası yaratığı insan.

Yeryüzü, bilmediğimiz, tanımadığımız, merak bile etmediğimiz, tanımaya pek de çalışmadığımız toplumlarla dolu. İnsanı, toplumları tanımaya çalışmak belki bir adım... Daha güzel, daha sıcak, daha sevinçli, daha mutlu gidişlere bir adım...

Sayfa 9-10